Storia – Poesia di Miloš Crnjanski

STORIA

Ricordo solo che era
innocente e sottile
e che i suoi capelli erano
caldi, come la seta nera
sul seno nudo.

E che avanti il primo mattino
l’acacia bianca iniziò a profumare in noi.

Scontento mi sono ricordato senza volere,
perché amo:
chiudere gli occhi e stare in silenzio.

Quando l’acacia bianca inizierà a profumare ancora,
chissà dove sarò.
In silenzio sento
che non riesco a ricordare il suo nome
mai più.

Miloš Crnjanski

San Vito al Tagliamento, 1918

ПРИЧА

Сећам се само да је била
невина и танка
и да јој је коса била
топла, као црна свила
у недрима голим.

И да је у нама пре уранка
замирисао багрем бео.

Случајно се сетих невесео,
јер волим:
да склопим очи и ћутим.

Кад багрем догодине замирише,
ко зна где ћу бити.
У тишини слутим
да јој се имена не могу сетити
никад више.

Traduzione dal serbo di Aleksandra Radonich
e Ottavia Salvador.

Annunci

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...