Sumatra

Ora che siamo privi di preoccupazioni, sentimentali e leggeri,

pensiamo: come sono silenziose, sotto la neve,

le cime degli Urali.

Se siamo tristi per il pallore di un viso,

che una sera abbiamo perduto,

lo sappiamo: da qualche parte, al suo posto,

scorre un ruscello imporporato!

Un amore, all’alba, in un paese straniero,

avvolge la nostra anima e la stringe,

nella pace infinita di mari azzurri,

dove il corallo abissale rosseggia

come le ciliegie della mia terra natale.

La notte ci svegliamo, e sorridiamo

alla Luna e al suo arco argentato,

accarezzando teneramente con la mano

le colline lontane e i monti innevati.

*

Сад смо безбрижни, лаки и нежни.

Помислимо: како су тихи, снежни

врхови Урала.

Растужи ли нас какав бледи лик,

што га изгубисмо једно вече,

знамо да, негде, неки поток,

место њега, румено тече!

По једна љубав, јутро, у туђини,

душу нам увија, све тешње,

бескрајним миром плавих мора,

из којих црвене зрна корала, као,

из завичаја, трешње.

Пробудимо се ноћу и смешимо, драго,

на Месец са запетим луком.

И милујемо далека брда

и ледене горе, благо, руком.

Beograd, Braće Nedića 29, 1920.

Nota: traduzione tratta dall’introduzione a “Lamento per Belgrado” a cura di M.Rizzante.

Annunci

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...